Marijke Verschoor schildert al haar hele leven en beschrijft die drang als iets vanzelfsprekends, de behoefte om wat ze ziet of meemaakt om te zetten in een schilderij. In haar werk komen uiteenlopende onderwerpen samen die stuk voor stuk voortkomen uit een moment van waarneming.

Dans neemt in haar oeuvre een bijzondere plaats in. Niet de dansers alleen, maar de voortdurende beweging zelf vormt de kern van deze werken, waarbij ook de ruimte tussen de figuren evenveel gewicht krijgt als de figuren zelf. Daarnaast schildert Verschoor landschappen die ontstaan uit een kortstondige ervaring, zoals licht dat tussen wolken door breekt, een indruk die vervolgens uitgroeit tot een werk waaraan ze weken of maanden werkt. Ook de grote hoeveelheid grijstinten in zee, lucht en eilanden van de Hebriden, tijdens een reis in Schotland waargenomen, en een enkele boom die haar trof door zijn omvang en aanwezigheid, vormen aanleiding voor nieuw werk.

Wat deze onderwerpen verbindt, is niet zozeer een stijl of thema, maar de manier waarop een moment aanleiding geeft tot een langdurig proces van schilderen. Verschoor noemt dat proces, ook na een leven lang schilderen, nog altijd een bron van voldoening.

“Je  ziet  op een bepaald moment iets, een dans, wind, regen, een  mooi licht.

Daar werk je dan lang aan, in de hoop dat dat moment er weer is,

Als dat lukt is dat een gelukkige ervaring.”