26 t/m 30 oktober 2022

Multidisciplinaire tentoonstelling, samengesteld door afgestudeerden (2022) van de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag (Lange Zaal, Hoge Zaal en vitrine ingang).

OYO hrztl 00 small

Tien onlangs aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunst afgestudeerde kunstenaars nodigen je uit voor OYO #6, de zesde editie van een project voor afgestudeerd talent van de Haagse Kunstkring.

"Wij zijn een groep jonge kunstenaars met een multidisciplinaire achtergrond, waaronder beeldend kunstenaars, performance kunstenaars, fotografen en ontwerpers. On Your Own biedt ons de mogelijkheid om onze artistieke mogelijkheden buiten de muren van de academie te verkennen. We vinden het geweldig om onszelf te presenteren op onze nieuwe reizen door de wereld van het creëren.

We heten je van harte welkom in de laatste week van oktober!

Matilde Bellomo, Jeroen van den Bogaert, Emir Karyo, Aya Koné, Jenny Konrad, Lotte Koppens, Stefan Lang, Ben Maier, Emily Stevenhagen en Janneke Stofmeel".


Woensdag 26 oktober vanaf 12.00 uur
Woensdag 26 oktober 17.30-21.00 uur / Feestelijke opening, performance en meet & greet with artists
Donderdag 27 oktober 12.00-17.00 uur
Vrijdag 28 oktober
12.00-17.00 uur
Zaterdag 29 oktober
12.00-17.00 uur
Zondag 30 oktober 12.00-16.00 uur


Kunstenaars

Ben Maier omlijst zijn fotografische praktijk als een visueel econoom. Zijn werk is geworteld in de snode en ongelijke aspecten van het neoliberalisme die botsen met een rechtvaardige toekomst. In zijn afstudeerproject, Vader als schaal, keerde Maier terug naar zijn geboortestreek in het zuidwesten van Duitsland, waar hij de economische gevolgen van betonproductie verkende.

Lotte Koppens maakt werk dat psychologisch is gemotiveerd. Kunst maken beschouwt ze als een vorm van exorcisme, een manier om te verwerken wat er in je onderbewustzijn gebeurt. Kunst maken is een manier van definiëren, begrijpen, confronteren en overwinnen. Haar afstudeerwerk komt voort uit een persoonlijke ervaring, maar ontwikkelt zich verder tot grotere discoursen als seksualiteit, intimiteit, feminisme, hedonisme en kindertijd.

Jeroen van den Bogaert verzamelt, ontleedt en herschikt de beeldtaal van de hedendaagse popcultuur. Met een achtergrond in grafisch ontwerp ligt zijn overheersende focus binnen de tweedimensionale sfeer, zowel in beweging als statisch. Deze technieken worden toegepast in zijn zoektocht naar diepgang binnen onderwerpen die op het eerste gezicht onbeduidend lijken. Daarbij probeert hij op een toegankelijke manier nieuwe gesprekken op gang te brengen die complexiteit niet schuwt.

Emily Stevenhagen creëert geschilderde omgevingen die onderzoeken hoe we ons verleden, herinneringen en verliezen emotioneel verwerken. Met figuratieve schilderijen als kern, die zich uitstrekken tot performance en film, stellen haar installaties de vraag wat het is om een ​​herinnering opnieuw te vertegenwoordigen wanneer een herinnering zelf de representatie is van een ervaring, vervormd door onze eigen waarnemingen en getransformeerd in onze geest en lichamen in de toekomst. Hoe zou het zijn om in deze ruimte van hervertegenwoordiging te bestaan, of doen we dat al? Zijn we altijd gevangen in deze liminaliteit?

Stefan Lang is een systeemontwerper die op zoek is naar innovatieve benaderingen om ecologisch en sociaal duurzame resultaten te produceren. Aan het begin van het productieproces staan ​​betekent voor hem de meeste verantwoordelijkheid hebben voor een verantwoord eindresultaat voor gebruiker en milieu. Met het onderwerp afval combineert Stefan het met parametrische ontwerptools die ons in staat stellen de waarde van afgedankte materialen te herontdekken.

Aya Koné maakt gereedschap. Ze ontwikkelt zich rond het principe van het 'primitiviseren' van haar praktijk als een reparatiemethode. Opgegroeid in ruimtes die het tussengebied innemen: haar werk gaat vaak over de confrontatie tussen cultuur/erfgoed/identiteit en de omgevingen/landbases waar we doorheen bewegen. Ze probeert te bemiddelen in de ruimte van het interstitiële, als het terrein waar we elkaar allemaal kunnen ontmoeten, verzamelen en verteren.

Janneke Stofmeel benadert haar artistieke praktijk als een beeldtaal. Ze probeert de dualiteit en ambiguïteit binnen de taal te vertalen en speelt met tegenstellingen zoals directe en poëtische dialoog. De ritmische naaimachine werd een instrument om een ​​abstracte taal te creëren die met en zonder beperkingen probeert te communiceren over taal.

Matilde Bellomo stelt de definitie van vrouwelijkheid in vraag door metamorfe wezens te maken die de kracht van viscerale gevoelens oproepen. In haar werk verwerkt ze elementen uit de mythologie, alchemie en sprookjes om de spanning tussen het lichaam en de psyche te onderzoeken.

Emir Karyo (2000,TR) is een grafisch ontwerper, multidisciplinair kunstenaar en een ondeugende ontdekkingsreiziger die graag beeldtaal en concepten onderzoekt door zijn passie voor zichzelf tegensprekende obscure onderwerpen. Binnen zijn praktijk streeft Emir ernaar verschillende visuele hulpmiddelen voor het vertellen van verhalen, zoals airbrush, sculpturen en schermen, met elkaar te vermengen om een ​​multi-zintuiglijke impact te hebben.

Jenny Konrad is een visuele vertaler van informatie die methoden, media, tools en toepassingen onderzoekt en toepast om ruwe inhoud om te zetten in ervaring. Konrads artistieke proces verweeft "materiële mindmapping", patroontracering, persoonlijke reflecties en theoretisch tot onderzoekend onderzoek, gericht op het vergroten van het potentieel van verschillende media voor alternatieve manieren van verhalen vertellen. Hun huidige onderzoek draait om de verwevenheid van sociale normen, werkprestaties en vervreemding in de hedendaagse samenleving.